دکتر رامتین سر کلاس
برنامهنویسی پیشرفته صحبت از یک نخ میکردند. پایین این نخ تکنولوژیها و روشهایی
هستند که دغدغه برنامهنویسها محسوب نمیشوند. سیستم و محیط برنامهنویسی (لااقل
خوبهایش) باید برنامهنویس را از فکر کردن به این موارد خلاص کند. مثلاً تکنولوژی های سطح پایین تر یا مدیریت
حافظه(نه برای همه کاربردی البته). بالای نخ هم آن چیزی است که برنامهنویس باید
برای آن فکری بکند. منطق برنامه، نوآوریها، الگوریتمهای سریعتر و کارآمدتر... و در
بیانکلیتر تکنولوژیهای سطح بالا.
ایشان این را هم گفتند که این نخ ثابت نیست. در طول زمان بالاتر میرود. چیزهایی بودهاند که زمانی باید برنامهنویس بهشان فکر میکرده و مسئلههایی که باید حلشان میکرده، اما حالا دیگر نه. مثلاً آن موقع (زمستان ۸۴) مثال سیستمهای ذخیرهسازی و فایلینگ را زدند که زمانی درسش در دانشگاه هم تدریس میشده (گرچه هنوز هم در بعضی دانشگاهها میشود) اما الان دیگر تدریس نمیشود و رونقی ندارد. چرا؟ چون به قول ایشان: «منتقل شده به زیر نخ».